ยินดีต้อนรับสู่เว็บไซต์สาขาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปริญญานิพนธ์ สาขาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ปีพ.ศ.๒๕๑๙-๒๕๕๓
ปีการศึกษา รายชื่อปริญญานิพนธ์
๒๕๕๓  
   
 

อัคพงศ์  สุขมาตย์. (๒๕๕๓). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างคุณลักษณะที่พึง
ประสงค์ของนักเรียน   ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา.

  link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Aukkapong_S.pdf
   
 

ภัทธิรา  ธีรสวัสดิ์. (๒๕๕๓). การพัฒนาหลักสูตรการสื่อสาร
นวัตกรรมสำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม 
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

  link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Phatthira_T.pdf
   
๒๕๕๒  
  สมพร หลิมเจริญ. (๒๕๕๒). การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์
สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2
  link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Somporn_L.pdf
   
  ปราณี  อ่อนศรี. (๒๕๕๒). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนที่ส่งเสริมการเรียนรู้ที่
ใช้สมองเป็นฐานของนักเรียนพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Pranee_O.pdf
   
๒๕๕๑  
   
  ไอลดา คล้ายสำริด. (๒๕๕๑). การพัฒนาระบบงานประเมินผลระดับสถานศึกษา
กรณีศึกษา โรงเรียนวัดอัยยิการาม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาปทุมธานี เขต ๒.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Ilada_K.pdf
   
 

ไพรัช มณีโชติ. (๒๕๕๑). การพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการศึกษาตาม
แนวพระราชดำริของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี.

  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Pairaht_M.pdf
   
  จินดามาศ โกศลชื่นวิจิตร. (๒๕๕๑). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนโดยบูรณา
การหลักพุทธธรรมเพื่อปลูกฝังพฤติกรรมการดูแลอย่างเอื้ออาทร
ของนักศึกษาพยาบาล
  Link :http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Jindamas_K.pdf
   
  อดุล นาคะโร. (๒๕๕๑). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการจัดการตน
เองโดยใช้กิจกรรมแนะแนว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Adun_N.pdf
   
  สันต์ ศูนย์กลาง. (๒๕๕๑). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเสริมสร้างทักษะการปฏิบัติวิชาชีพ
เพื่อพัฒนาผู้เรียนแบบองค์รวม สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Sant_S.pdf
   
  เฉลิมพล  สวัสดิ์พงษ์. (๒๕๕๑).  การพัฒนาหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่าง
ประเทศเพื่อ สร้างเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียน
ระดับมัธยมศึกษาปีที่ ๒.
   
   
  ภิญญาพัชญ์ ปลากัดทอง. (๒๕๕๑). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความ
สามารถในการเผชิญอุปสรรคของนักเรียนระดับช่วงชั้นที่ ๒.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Pinyapat_P.pdf
   
  พัชรี ศรีสังข์. (๒๕๕๑). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาจิตวิทยาสังคมโดยใช้ชุมชน
และประสบการณ์เป็นฐานเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะของบัณฑิตที่พึงประสงค์.
  Link : http://thesis.swu.ac.th/swudis/Cur_Re_Dev/Patcharee_S.pdf
   
๒๕๕๐  
  มารุต  พัฒผล. (๒๕๕๐). การพัฒนาประสิทธิภาพในการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์
โดยใช้กระบวนการวิจัยและพัฒนาบทเรียน.
   
 

ทักษิณา เครือหงส์. (๒๕๕๐). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเนื้อหารายวิชาคณิตศาสตร์กับ
วิชาคำนวณของ
ช่างอุตสาหกรรรมระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
.

   
  ไชยยศ ไพวิทยศิริธรรม. (๒๕๕๐). การพัฒนารูปแบบการประเมินหลักสูตร:
การประยุกต์ใช้การประเมินอภิมาน.
   
  จันทิมา แสงเลิศอุทัย. (๒๕๕๐). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพทางด้าน
เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู
.
   
 

อังคณา ตุงคะสมิต. (๒๕๕๐). การพัฒนาระบบการวัดและประเมินผลระดับชั้นเรียนตาม
หลักสูตร
การศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2544โดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม:
กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านนาศรีดงเค็ง จังหวัดขอนแก่น
.

   
  ธีรชัย  เนตรถนอมศักดิ์. (๒๕๕๐). การพัฒนาระบบการประเมินหลักสูตรสถานศึกษา
ด้วยตนเองในระดับประถมศึกษา.
   
  ลาวัณย์ ทองมนต์. (๒๕๕๐). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง
ของผู้เรียนในระดับประถมศึกษา
.
๒๕๔๙  
  ประวิต  เอราวรรณ์. (๒๕๔๙). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจครู
ในโรงเรียน
: กรณีศึกษาโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
   
๒๕๔๘  
  ชมพูนุท  ร่วมชาติ. (๒๕๔๘). อนาคตภาพของหลักสูตรวิชาชีพครูในทศวรรษหน้า
(พ.ศ.๒๕๕๐-๒๕๕๙
).
   
๒๕๔๗  
 

กนกวรรณ  เอี่ยมชัย. (๒๕๔๗). หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิตแนวใหม่ : กรณีศึกษา
การ ประเมินผลกระทบหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์(ฉบับปรับปรุง ๒๕๓๗)
สถาบัน
พระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข.

   
  นิตยา  สำเร็จผล. (๒๕๔๗).การพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการศึกษาเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต.
   
  วรรณรัตน์ ใจซื่อกุล. (๒๕๔๗). การพัฒนารูปแบบการควบคุมคุณภาพการแปลงหลักสูตร
ไปสู่การสอนของหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก.
   
 

สมบุญ ศิลป์รุ่งธรรม. (๒๕๔๗). อนาคตภาพหลักสูตรสิ่งแวดล้อมศึกษาระดับการศึกษา
ขั้นพื้นฐานใน
ทศวรรษหน้า (ช่วงระหว่าง ปี พ.ศ. ๒๕๔๗ – ๒๕๕๗).

   
๒๕๔๖  
  สุนทรา  โตบัว. (๒๕๔๖). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะ
การเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาพยาบาล.
 
   
  ปราโมทย์  ทองสุข. (๒๕๔๖). การพัฒนารายวิชาการดูแลผู้ที่อยู่ในระยะสุดท้ายของชีวิต
สำหรับนักศึกษาพยาบาล.
   
 

วสันต์  ทองไทย. (๒๕๔๖). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างจิตพิสัย
ในการเรียนรู้
สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษา.

   
  ชวลิต  ชูกำแพง. (๒๕๔๖). การพัฒนาหลักสูตรซ่อมเสริมทักษะเบื้องต้นในการเรียนรู้
สำหรับเด็กที่มีปัญหาในการเรียนรู้ระดับประถมศึกษา
.
   
  มนตรี  แย้มกสิกร. (๒๕๔๖). การพัฒนารูปแบบการสอนเพื่อพัฒนากระบวนการคิดเชิง
ระบบของนิสิตระดับปริญญาตรี สาขาเทคโนโลยีทางการศึกษา.
   
 

วิเชียร  อินทรสมพันธ์. (๒๕๔๖). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพ
การ
บูรณาการจริยธรรมในหลักสูตรการศึกษา
ขั้นพื้นฐานสำหรับครูมัธยมศึกษา.

   
๒๕๔๕  
  อุมาพร  หล่อสมฤดี. (๒๕๔๕). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรโรงเรียน.
   
  สาลิกา  เมธนาวิน. (๒๕๔๕). องค์ประกอบความฉลาดทางอารมณ์ของพยาบาลใน
การปฏิบัติการพยาบาล.
   
  บุบผา  เมฆศรีทองคำ. (๒๕๔๕). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างกระบวนการตัดสินใจ
ทางจริยธรรมในวิชาชีพหนังสือพิมพ์สำหรับนักศึกษาวารสารศาสตร์
.
   
  พงษ์ศักดิ์  ศรีจันทร์. (๒๕๔๕).  การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะครูวิชาชีพ
ให้แก่นักศึกษาสายครูวิชาชีพของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล.
   
  ภัทรภรณ์  ภัทรโยธิน. (๒๕๔๕). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่เพื่อ
ส่งเสริมการคิดวิจารณญาณ.
   
  ไชยรัตน์  ปราณี. (๒๕๔๕). การพัฒนาหลักสูตรให้สอดคล้องกับสภาพและความต้องการ
ของท้องถิ่นโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน.
   
  ดารณี  จามจุรี. (๒๕๔๕). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจด้านสุขภาพในผู้ป่วย
กลุ่มโรคเรื้อรัง.
   
  สุธาสินี  บุญญาพิทักษ์. (๒๕๔๕). การพัฒนาหลักสูตรครูนักวิจัยในชั้นเรียน.
   
๒๕๔๔  
 

วิจิตร์พร  หล่อสุวรรณกุล. (๒๕๔๔). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาทักษะการคิด
อย่าง
มีวิจารณญาณ ในกระบวนการพยาบาล.

   
  เกศริน  มนูญผล. (๒๕๔๔). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูเพื่อเสริมสมรรถภาพด้าน
การจัดทำหนังสือเสริมประสบการณ์ที่สอดคล้องกับท้องถิ่น.
   
 

อัจริยา  วัชราวิวัฒน์. (๒๕๔๔). การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะทางการวิจัย
สำหรับ
นักศึกษาพยาบาลศาสตร์.

   
๒๕๔๓  
  บุญใจ  ศรีสถิตย์นรากูร. (๒๕๔๓). การพัฒนาดัชนีรวมของคุณภาพการจัดการศึกษา
สำหรับหลักสูตรพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต.
   
  สมจิตร  แก้วนาค. (๒๕๔๓). การพัฒนาและศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการ
ประกันคุณภาพการพัฒนาหลักสูตรการฝึกอบรมของกองทัพอากาศ.
   
๒๕๔๒  
  อัญชลี  จันทาโภ. (๒๕๔๒). การสร้างหลักสูตรสำหรับให้คำปรึกษาผู้ติดเชื้อเอชไอวี.
   
  ราชันย์  บุญธิมา. (๒๕๔๒). ปัจจัยที่เอื้อต่อผลสำเร็จของการนำหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้น
ไปปฏิบัติ
: กรณีศึกษาโรงเรียนมัธยมจังหวัดเชียงราย.
   
  บุญเรือง  ศรีเหรัญ. (๒๕๔๒). การศึกษาองค์ประกอบทางการศึกษาที่สัมพันธ์และมีอิทธิพล
ต่อผลการเรียนรู้และประสิทธิผลของโรงเรียนโดยใช้รูปแบบระดับชั้นลดหลั่นสอดแทรก
เชิงเส้น
.
   
๒๕๔๑  
  ไพบูลย์  อ่อนมั่ง. (๒๕๔๑). การศึกษาความเป็นไปได้ในการเปิดหลักสูตร
วิทยาศสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
   
  องอาจ  พงษ์พิสุทธิ์บุบผา. (๒๕๔๑) การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างพฤติกรรม
ผู้นำทางการเกษตรสำหรับนักเรียนโครงการอาชีวศึกษาเพื่อการพัฒนาชนบท (อศ.กช.).
   
  กฤษณีย์  อุทุมพร. (๒๕๔๑). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการสร้างเครื่องมือสอบ
มาตรฐานฝีมือนักเรียนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ พุทธศักราช ๒๕๓๘ ระบบทวิภาคี.
   
  แสน  สมนึก. (๒๕๔๑). การพัฒนารูปแบบการนิเทศทางไกลเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพ
การนิเทศภายในของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา.
   
  สุนีย์  ละกำปั่น. (๒๕๔๑). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมส่งเสริมความสามารถในการดูแล
สุขภาพตนเองสำหรับนักเรียนประถมศึกษาปีที่ ๕.
   
  วชิร  โอภิธากร. (๒๕๔๑). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการเลือกประกอบอาชีพอิสระ
และการรับรู้ถึงประสิทธิภาพแห่งตนต่อการประกอบาชีพอิสระของนักเรียนระดับ
ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
.
   
  พรชัย  หนูแก้ว. (๒๕๔๑). การพัฒนาหลักสูตรแบบบูรณาการเพื่อเสริมสร้างพฤติกรรมประชาธิปไตย ของนักเรียนประถมศึกษา.
   
  เฉลิมพล  คงจันทร์. (๒๕๔๑). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเทคโนโลยีรถยนต์ไฟฟ้าสำหรับนักศึกษาช่างยนต์.
   
  ธีรวุฒิ  เอกะกุล. (๒๕๔๑). พฤติกรรมองค์การที่เอื้อต่อความเป็นครูเก่งและครูดี : กรณีศึกษาข้าราชการครูที่สำเร็จการศึกษาจากโครงการคุรุทายาทของสถาบันราชภัฏ.
   
๒๕๔๐  
  สมชาย  วรกิจเกษมกุล. (๒๕๔๐). การพัฒนารูปแบบการสอนวิชาคณิตศาสตร์โดยการ
สื่อสารแนวความคิดเพื่อเพิ่มทักษะการแก้ปัญหา
   
 

มลิวัลย์  สมศักดิ์. (๒๕๔๐). รูปแบบการสอนเพื่อพัฒนากระบวนการคิดอย่าง
มีวิจารณญาณ
ของนักเรียนในโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา.

   
๒๕๓๙  
  บัญชา  แสนทวี. (๒๕๓๙).  การศึกษารูปแบบเชิงเหตุผลของตัวแปรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพ
ของครูผู้สอนในการจัดประสบการณ์ให้แก่เด็กระดับก่อน
ประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ
.
   
  อติรัตน์  วัฒนไพลิน. (๒๕๓๙). อิทธิพลของการสนับสนุนทางสังคมต่อกระบวนการปรับตัวของ
ผู้ติด เชื้อเอชไอวี ที่ไม่แสดงอาการ
: การศึกษาพื้นฐานเพื่อการพัฒนาหลักสูตร.
   
  สมศักดิ์  ลิลา. (๒๕๓๙). การพัฒนาระบบคลังข้อสอบเพื่อการเรียนการสอนด้วยไมโครคอมพิวเตอร์.
   
 

ศิกานต์  เพียรธัญญกรณ์. (๒๕๓๙). การศึกษารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของ
ตัวแปรที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
ตอนต้น สังกัดกรม
สามัญศึกษา กรุงเทพหานคร.

   
  ชาตรี  มณีโกศล. (๒๕๓๙). การพัฒนาหลักสูตรการวิจัยปฏิบัติการสำหรับครูประถมศึกษา.
   
  สมโภชน์  อเนกสุข. (๒๕๓๙). การบูรณาการความสามารถพื้นฐานทางคอมพิวเตอร์เข้าใน
หลักสูตรปริญญาตรีทางการศึกษา.
   
  ไข่มุกข์  วิเชียรเจริญ. (๒๕๓๙). การวิเคราะห์หลักสูตรวิชาชีพการ
พยาบาลระดับพื้นฐานในประเทศไทย.
   
  ทัศนีย์  ชาติไทย. (๒๕๓๙). การประยุกต์ทฤษฎีการตอบสนองข้อสอบเพื่อสึกษาคุณภาพ
และประสิทธิภาพของแบบทดสอบอิงเกณฑ์ที่มีความยากและความยาวต่างกัน.
   
  พูลทรัพย์  นาคนาคา. (๒๕๓๙). การพัฒนาสื่อการเรียนเพื่อเพิ่มทักษะการอ่าน
หนังสือพิมพ์และวารสารภาษาอังกฤษ สำหรับนักศึกษาสถาบันราชภัฏ.
 
๒๕๓๘  
  จารีรัตน์  ปรกแก้ว. (๒๕๓๘). ผลของการให้การศึกษาด้วยวิธีกระบวนการแสวงหา
ค่านิยมที่มีต่อกระบวนการตัดสินค่าทางจริยธรรม.
   
  ดวงกมล  สุจินโน. (๒๕๓๘). การใช้ดัชนีชี้นำของซาโต้วิเคราะห์คุณภาพ
การศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในวิชาภาษาไทยและสังคมศึกษา
จากผลการสอบคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ.
   
  พิชิต  ฤทธิ์จรูญ. (๒๕๓๘). การพัฒนาระบบการประเมินตนเองในการใช้หลักสูตร
สำหรับโรงเรียน มัธยมศึกษา.
   
๒๕๓๗  
  ประเวศ  เวชชะ. (๒๕๓๗). การพัฒนาโปรแกรมระบบจัดการฐานข้อมูลของ
โรงเรียนประถมศึกษา.
   
  วิไล  ทองแผ่. (๒๕๓๗). การศึกษาคุณลักษณะของนักเรียนในโครงการขยาย
โอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐานของสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษา
แห่งชาติ.
   
  ทองสุข  วันแสน. (๒๕๓๗). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอาชีพการทอผ้าไหมมัดหมี่
สำหรับประชาชนในชนบท.
   
  วินิจ  เทือกทอง. (๒๕๓๗). การศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพของการคำนวณ
คะแนนเพิ่มวิธีต่างๆด้วยระเบียบวิธีการมอนติคาร์โล. 
   
  สุริยา  เหมตะศิลป. (๒๕๓๗). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อเสริมสร้าง
สมรรถภาพในการพัฒนาหลักสูตรแบบมีฐานมาจากระดับโรงเรียน สำหรับครูโรงเรียนมัธยมศึกษา.
   
  ทำนุ  พรหมมาพันธุ์. (๒๕๓๗). การประเมินหลักสูตรการศึกษาวิชาชีพทางทหาร
ระดับกลางสถาบันวิชาการทหารอากาศชั้นสูง.
   
  พรรณี  เกษกมล. (๒๕๓๗). ผลของการเรียนหลักสูตรการศึกษานอกโรงเรียนสาย
สามัญวิธีเรียนด้วยตนเอง(สอบเทียบ)ขณะเรียนในระบบโรงเรียน.
   
๒๕๓๖  
  มาเรียม  นิลพันธุ์. (๒๕๓๖). การพัฒนาหลักสูตรการวิจัยวัฒนธรรม.
   
  ยุวดี  ฦาชา. (๒๕๓๖). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการจัดการเรียนแบบที่ใช้
ปัญหาเป็นหลัก  สำหรับอาจารย์พยาบาล.
   
๒๕๓๕  
  รัตนะ  บัวสนธ์. (๒๕๓๕). การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนเพื่อ
ถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น
: กรณีศึกษาชุมชนแห่งหนึ่งในเขตภาคกลางตอนล่าง.
   
  สุเทพ  อ่วมเจริญ. (๒๕๓๕). การประยุกต์วิธีการมอนติคาร์โลเพื่อศึกษาการแจก
แจงตัวแปรสุ่ม และการกำหนดนัยสำคัญทางสถิติของค่า ดัชนีประสิทธิภาพการ
จัดการเรียนการสอน.
   
๒๕๓๔  
  วิชิต  สุรัตน์เรืองชัย. (๒๕๓๔). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมความรู้เกี่ยวกับการ
ป้องกันและควบคุมโรคเอดส์ สำหรับครูประถมศึกษา.
   
  กัญจนา  สินทรัตนศิริกุล. (๒๕๓๔). การประยุกต์ทฤษีการตอบสนองข้อสอบเพื่อ
กำหนดคะแนน   จุดตัดตามเทคนิคของนีเดลสกีกับวิธีการใช้กลุ่มคาบเส้น.
   
  ต่าย  เซี่ยงฉี. (๒๕๓๔). การศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการประมาณค่า
ความสามารถของผู้สอบจากการทดสอบเทเลอร์รูปปิรามิดที่มีรูปแบบ จำนวนขั้น
และวิธีการให้คะแนนที่แตกต่างกันโดยใช้วิธีมอนติคาร์โล.
   
  ปัญญา  ธีระวิทยเลิศ. (๒๕๓๔). ผลของการเรียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ภาษา
โลโกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์และทัศนคติในวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับ
มัธยมศึกษาปีที่ ๒.
   
  ดิลก  ดิลกานนท์. (๒๕๓๔). การฝึกทักษะการคิดเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์.
   
๒๕๓๓  
  สุมาลี  จันทร์ชลอ. (๒๕๓๓). ผลการฝึกทักษะการรู้คิดต่อการคิดรวบยอด.
   
  สาคร  พุทธปวน. (๒๕๓๓). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการป้องกันการใช้ยาผิด
และยาเสพติด สำหรับบุคลากรในงานสาธารณสุขมูลฐาน.
   
  อุษาพร  เสวกวิ. (๒๕๓๓). การศึกษาข้อได้เปรียบของวิธีการทางสถิติเบย์เซียน
ในการทดสอบ   สมมติฐานเกี่ยวกับค่าเฉลี่ยของประชากร ๒ กลุ่ม.
   
  สุนีย์  เหมประสิทธิ์. (๒๕๓๓). การพัฒนาชุดการเรียนการสอนเพื่อแก้ไขข้อบ่ง
พร่องในการแก้  โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔.
   
  วันทยา  วงศ์ศิลปภิรมย์. (๒๕๓๓). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ของนักเรียนที่มีผลจาก
ความพอใจในการได้เลือกบทเรียน.
   
  สุจินดา  ผ่องอักษร. (๒๕๓๓). การศึกษาความก้าวหน้าของผลสัมฤทธิ์ทางการ
เรียนในกลุ่มทักษะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ ที่เรียนจบตามหลักสูตร
ประถมศึกษา พุทธศักราช ๒๕๒๑ ในช่วงเวลา ๓ ปีการศึกษา (ปีการศึกษา
 ๒๕๒๙ ถึง ๒๕๓๑) โดยใช้การเทียบคะแนนรูปแบบราสซ์
.
   
๒๕๓๒  
  สมสรร  วงษ์อยู่น้อย. (๒๕๓๒). การพัฒนาเทคนิควิธีเปรียบเทียบคู่เพื่อวัด
คุณลักษณะด้านจิตพิสัย.
   
  สุชาติ  ลี้ตระกูล. (๒๕๓๒). การพัฒนาหลักสูตรสำหรับลูกกรรมกรก่อสร้างก่อนวัย
เรียนใน เขตกรุงเทพมหานคร.
   
  เลิศลักษณ์  กลิ่นหอม. (๒๕๓๒). การศึกษาความคลาดเคลื่อนชนิดที่ ๑ และ
อำนาจของการทดสอบในแบบแผนการทดลองแบบสุ่มภายในบลอกที่มี
ปฏิสัมพันธ์.
   
  กานดา  ทองวัฒนะ. (๒๕๓๒). การศึกษาวิธีการปรับแก้คะแนนการถดถอยทาง
สถิติสามวิธี.
   
  นภาพร  สิงหทัต. (๒๕๓๒). การพัฒนาชุดการสอนรายบุคคลเพื่อเสริมสร้าง
สมรรถภาพทางการวิจัยสำหรับครู และบุคลากรทางการศึกษาประจำการ.
   
๒๕๓๑  
  ณัฐฎา  สรรพศรี. (๒๕๓๑). การแจกแจงของค่าดัชนีประสิทธิภาพการจัดการเรียน
การสอน.
   
  วิไลพร  วรจิตตานนท์. (๒๕๓๑). การทดลองใช้แนวการสอนของกาเยในการ
พัฒนาเจตคติที่เอื้อต่อการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม.
   
๒๕๓๐  
  สนั่น  สิทธิวัง. (๒๕๓๐). การประเมินโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามที่สอนวิชา
สามัญถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖ ในเขตการศึกษา ๒.
   
  ชลทิตย์  เอี่ยมสำอางค์. (๒๕๓๐). การประเมินผลกระทบของโครงการการศึกษา
นอกโรงเรียนที่มีต่อประชาชนในชนบท.
   
  บุญศรี  แสงประเสริฐ. (๒๕๓๐). การประเมินโครงการส่งเสริมการศึกษาแพทย์
สำหรับชาวชนบท คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
   
  สุนันท์  ศลโกสุม. (๒๕๓๐). การวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์วิชาภาษาไทยชั้น
มัธยมศึกษาปีที่ ๖ ด้วย   ทฤษฎีการทดสอบดั้งเดิม ดัชนีชี้นำของซาโต้
   
  ศิริยุภา  พูลสุวรรณ. (๒๕๓๐). การศึกษาประสิทธิภาพของสื่อการสอนโดยวิธีการ
วิเคราะห์อภิมาน.
   
  วีระ  วงศ์สรรค์. (๒๕๓๐). การศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งสถาบันบัณฑิต
ทางการทหาร.
   
  บุญส่ง  นิลแก้ว. (๒๕๓๐). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
   
  สมเจตน์  ไวยาการณ์. (๒๕๓๐). รูปแบบการสอนเพื่อพัฒนาความสามารถด้าน
การใช้เหตุผล.
   
  ศุภวัลย์  พลายน้อย. (๒๕๓๐). อิทธิพลของปัจจัยระดับบุคคลและปัจจัยด้าน
สิ่งแวดล้อมที่มีผลต่อการยอมรับการคุมกำเนิดในจังหวัดที่มีอัตราการคุมกำเนิด
ต่ำ
: กรณีศึกษาจังหวัดศรีสะเกษ
   
  กาญจนา  รุ่งตรานนท์. (๒๕๓๐). รูปแบบการสอนคัดเลือกเข้าศึกษาใน
มหาวิทยาลัยสาขา  พลศึกษา.
   
  ศักดิ์ศรี  ปาณะกุล. (๒๕๓๐). การใช้กิจกรรมกลุ่มสร้างคุณภาพในการสอนวิชา
พระพุทธศาสนา นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒.
   
  ศรีสมร  พุ่มสะอาด. (๒๕๓๐). การศึกษาคุณภาพครูประถมศึกษา.
   
  เชิดศักดิ์  โฆวาสินธุ์. (๒๕๓๐). การฝึกสมรรถภาพสมองเพื่อพัฒนาคุณภาพ
การคิด.
   
๒๕๒๙  
  สมศักดิ์  คำศรี. (๒๕๒๙). การสร้างชุดฝึกอบรมมินิคอร์ส(Minicourse)เพื่อสร้าง
เสริมสมรรถภาพด้านการสอนของครูสอนพระปริยัติธรรม.
   
  สมบัติ  สุวรรณพิทักษ์. (๒๕๒๙). การสร้างชุดฝึกอบรมทางไกลเพื่อเสริมสร้าง
สมรรถภาพเกี่ยวกับการประเมินโครงการของบุคลากรศูนย์การศึกษานอก
โรงเรียน.
   
  ไพฑูรย์  โพธิสาร. (๒๕๒๙). การสร้างแผนพัฒนาบุคลากรของศูนย์การศึกษานอก
โรงเรียนจังหวัด.
   
๒๕๒๘  
  ละเอียด  รักษ์เผ่า. (๒๕๒๘). รูปแบบการสอนเป็นกลุ่มที่ให้ผลการเรียนใกล้เคียง
กับผลการสอนแบบครูหนึ่งคนต่อนักเรียนหนึ่งคน.
   
  พรรณี  ภวภูตานนท์. (๒๕๒๘). ความสัมพันธ์และแบบแผนความสัมพนธ์ระหว่าง
การรับรู้การเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์กับทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์.
   
  กีรติ  ศรีวิเชียร. (๒๕๒๘). ตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับผลการเรียนของนักเรียน
พระปริยัติธรรม แผนกบาลี.
   
  พรรณี  บุญประกอบ. (๒๕๒๘). การเปรียบเทียบวิธีการให้ความรู้สองแบบที่มีผล
ต่อการยอมรับนวัตกรรมที่เกี่ยวข้องกับหลักสูตรใหม่ของครูมัธยมโดยใช้ชุดการ
เรียน.
   
๒๕๒๗  
  ประนอม  โอทกานนท์. (๒๕๒๗). ชุดการเรียนด้วยตนเองเพื่อเสริมสร้าง
สมรรถภาพที่จำเป็นสำหรับพยาบาลในการสนับสนุนงานสาธารณสุขมูลฐาน.
   
  วัน  เดชพิชัย. (๒๕๒๗). การประเมินโครงการการศึกษาผู้ใหญ่แบบเบ็ดเสร็จขั้น
พื้นฐานประเภท ชั้นเรียน ในเขตการศึกษา ๒.
   
๒๕๒๖  
  ศักดิ์สิทธิ์  ขัตติยสุวรรณ. (๒๕๒๖). ตัวบ่งชี้ความแตกต่างในการปฏิบัติของครู
ตามแนวการใช้  หลักสูตรประถมศึกษา พุทธศักราช ๒๕๒๑.
   
  ประยูร  ศรีประสาธน์. (๒๕๒๖). รูปแบบของการจัดการศึกษาสหกรณ์แก่สมาชิกสหกรณ์      การเกษตร.
   
๒๕๒๕  
  กฤษดา  กรุดทอง. (๒๕๒๕). การคัดเลือกรายวิชาบังคับในหลักสูตรโดยวิธีการ
เชิงปริมาณ.
   
  นิภา  ทองไทย. (๒๕๒๕). หลักสูตรการอบรมเลี้ยงดูเด็กวัยก่อนเรียนสำหรับพ่อ
แม่ในชุมชนเกษตรกรรมชนบท.
   
๒๕๒๔  
  ไขศรี  วรรธกวิธา. (๒๕๒๔). การสอนอ่านไทยชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ โดยใช้
หลักการจัดลำดับขั้นการเรียนรู้.
   
  บุญชม  ศรีสะอาด. (๒๕๒๔). รูปแบบของผลการเรียนในโรงเรียน.
   
  สมบูรณ์  ตันยะ. (๒๕๒๔). การพัฒนาหลักสูตรการฝึกอบรมเพื่อสร้างเสริม
สมรรถภาพด้านการสอนของครูประจำการระดับประถมศึกษา.
   
  ดำรง  ศิริเจริญ. (๒๕๒๔). การทดลองเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน
ความสนใจในวิชาที่เรียน อัตมโนภาพ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์และความแปรปรวนของ
อัตราการเรียนรู้(Learning Rate Variance) ระหว่างนักเรียนที่สอนโดยวิธีเรียน
เพื่อรู้แจ้ง(Mastery Learning) กับกลุ่มที่สอนโดยวิธีบรรยาย.
   
  โกศล  มีคุณ. (๒๕๒๔). การวิจัยเชิงทดลองฝึกอบรมการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรม
และทักษะในการสวมบทบาทของเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษา.
   
  มิลินทร์  สำเภาเงิน. (๒๕๒๔). การศึกษาเปรียบเทียบพฤติกรรมเชิงจริยธรรม
ของนักเรียนจากประเมินผลหลักสูตรประถมศึกษาพุทธศักราช ๒๕๐๓ และ
๒๕๒๑.
   
  พยอม  ตันมณี. (๒๕๒๔). การศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของผลการสอน
ด้วยตำราเรียน   วิชาจิตวิทยาการศึกษาในรูปแบบเชิงปัญหากับรูปแบบที่ใช้กับ
อยู่ทั่วไป.
   
๒๕๒๓  
  อนันต์  จันทร์กวี. (๒๕๒๓). ผลการใช้คำถามของครุที่มีต่อทักษะกระบวนการทาง
วิทยาศาสตร์ ผลสัมฤทธิ์และทัศนคติของนักเรียนชั้น มศ.๒ และ ม.๒.
   
  อำนวย  เลิศชยันตี. (๒๕๒๓). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถทาง
สมองกับความสามารถด้านการแก้ปัญหาในวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนใน
ระดับชั้นมัธยมศึกษา.
   
๒๕๒๒  
  วิเชียร  เกตุสิงห์. (๒๕๒๒). องค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อผลการสอบคัดเลือกเข้า
ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา.
   
๒๕๒๐  
 

กมล  ภู่ประเสริฐ. (๒๕๒๐). การเปรียบเทียบวิธีการสองวิธีในการทดสอบความ
เที่ยงตรงของลำดับขั้นการเรียนรู้.

   
๒๕๑๙  
  สมบูรณ์  ชิตพงศ์. (๒๕๑๙). การประเมินผลหลักสูตรวิชาคณิตศาสตร์ระดับ
มัธยมศึกษาปีที่ ๔ ของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.